Beleeft, wat.
-
Corona, Mies maak er iets van!
Zo zat ik met vrienden in het pittoreske dorpje Oz en Oisans in de bergen in Frankrijk en zo zat ik met mijn gezin geïsoleerd in onze flat in Amsterdam. We hadden geluk, of intuïtie. Ik denk allebei. De regen in het ski-gebied hielp ons het dorp uit en de berichten over de meer-dan-een-gewone-griep duwden…
-
Skiën en de kramp van de onderwijsinspectie
Het was alsof ik een visum moest aanvragen voor een houseparty in Noord-Korea. Oma’s ingeschakeld om op de kinderen te passen, vriend Joost staat stand-by, overzicht gemaakt met adressen, schooltijden en telefoonnummers. Mails gestuurd naar juffen en naschoolse opvang. De dag voor we naar Frankrijk vertrekken check ik alles nog een keer en ik zie…
-
Vijf minuten auditie
‘Jij moet de deeltijd-opleiding Kleinkunst gaan doen!’, riep Liekje. Eind 2018 volgde ik bij haar een workshop. Persoonlijke ontwikkeling met als middel; het zingen van een lied. Daarna kon ik me nauwelijks voorstellen dat ik het ooit niet durfde. Zingen. Hardop. Waar mensen bij zijn. Op de fiets. In het trappenhuis. In de supermarkt. Liekje’s…
-
Runderbot uit Nieuw-Zeeland en een dikke wang.
Aan de ontbijttafel vertel ik dat ik een schroefje in mijn kaak krijg vandaag. Over een paar maanden komt daar een porseleinen kies op. De kleuter is benieuwd of de tandarts een echte boor gebruikt. Als ik uitleg dat het waarschijnlijk wel zoiets is maar dan heel klein kijkt ze aandachtig naar me, ze fronst…
-
Tegen beter weten in
Op 3 januari 2020 vind ik een kerstkaart in mijn brievenbus. Ik herken het prachtige handschrift en mijn adem stokt. Deze kaart is van iemand die ik jaren niet heb gesproken. Ik scheur de envelop eraf en lees de volgeschreven kaart terwijl de tranen over mijn wangen stromen. 2009 Aan het begin van de zomer…
-
Gun je kind een leermoment en zeg eens nee.
Ik stond op de stoep voor mijn flat te wachten op de vrouw die mijn grote zwarte moederfiets kwam kopen. Ze was een kwartier te laat, kwam haastig aanlopen en leek gestresst. Haar haar piekte aan alle kanten uit een slordig gedraaid knotje boven op haar hoofd. Grijze spijkerbroek, sneakers en een rood honkbaljasje, een…
-
‘Sorry, ik kom nooit meer terug.’
Ik vond een klein roze briefje met deze tekst op de smalle tafel in de gang bij de voordeur. Een typische uitspraak van een puber, zou je denken. Aan het bibberige handschrift zag ik dat Anna (8) het had geschreven. Ze was anderhalf uur eerder boos en stampvoetend vertrokken naar haar beste vriend Guyon. Ze…
-
Er zijn hier helemaal geen beren
Lekker makkelijk gezegd, ik zie ze al meer dan dertig jaar en zeg al net zolang tegen mezelf dat ze er niet zijn. Zingen, het plan ontstaat Terwijl we koffiedrinken klets ik met Liekje. Ik vraag of ik binnenkort weer eens kan meedoen aan een van haar zangworkshops. ‘Wat zou je willen onderzoeken?’ vraagt ze.…