Vrijdag. Het ontbijt in het Hilton in Frankfurt is zoals je kunt verwachten. Drie soorten muesli, vier manieren waarop je ei klaargemaakt kan worden en vijf soorten jam. En nog veel meer maar dat is zonde van deze alinea. Het is een uitstekend begin van de dag.
Na het ontbijt rijden we door de sluis van de parkeergarage en nog een keer langs de bewoners van Cracktown. We rijden over de rivier de Main en zien gigantische villa’s langs het water. Frankfurt heeft veel gezichten. We realiseren ons hoeveel geluk we hebben en zijn de eerste kilometers stil.
De volgende bestemming ligt in Beieren. Bart wil nog wel even langs Berchtesgaden om te kijken waar die vervelende man met dat vierkante snorretje het zo naar zijn zin had. De file steekt er een stokje voor. Er zijn op deze route meer wegwerkzaamheden dan in Amsterdam. Nou, dat zegt iets hoor.
De aankomsttijd verandert van twee, naar drie naar vier uur. En als we er eindelijk zijn, rond half vijf, dan zijn we alle opstoppingen spontaan vergeten. Een gigantisch Gasthaus middenin een weiland met uitzicht op de bergen van Oostenrijk. Houten alpenbalkons met roze hanggeraniums. Uitermate vriendelijk hotelpersoneel in traditionele dirndls en lederhosen. Dit voelt als vakantie. We begrijpen waarom de nazi’s dit gebied als hoofdkwartier gebruikten.
We installeren ons in de ruime, gemütliche familiekamer waar een dispuut ontstaat over de slaapbank of het eenpersoonsbed. Lina trekt aan het langste eind en Anna eindigt op de slappe slaapbank, maar wel met het beste uitzicht. Het avondeten gaat vergezeld van een Zweigelt en een Grauburgunder, Limonade en Spezi (de vakantie-favoriet, een mix van Cola met Fanta). We eten te veel. Schnitzel, Kaiserschmarrn, entrecôte, salade, ijs, affogato, en een perzik-dessert. Alles smaakt heerlijk.
Anna en Lina gaan nog even lezen, of een filmpje kijken. Ik blijf met Bart achter, we zitten aan de rand van het enorme terras en turen naar de bergen in de verte, die langzaam van kleur veranderen door de ondergaande zon. We dromen die nacht over vrede op aarde.
Zaterdag. We eten het meest complete ontbijt ooit. Lina smokkelt twee kaiserbrötchen mee de auto in en we checken de route. We moeten nu naar Kroatië. Oei. Dit is de kortste dag qua kilometers maar lijkt nu al de langste dag qua tijd. Lichte irritatie.
‘Bart, jij zei toch dat we twee keer zes uur en een keer vijf uur zouden rijden?’ Bart kijkt nog even naar het Gasthaus. ‘Ik denk dat ik heel graag wilde dat we hier zouden overnachten.’ Dat was belangrijker dan de reistijd. Goed punt, denk ik.
Negenenhalf uur later wil ik alleen nog maar naar huis. Bij een tankstation onderweg wachten we twintig minuten in de rij voor het toilet. Er staat een man die geduldig aan elke bezoeker uitlegt hoe het betalingssysteem met het poortje werkt. Een van de twee tunnels door de bergen die ons naar Slovenië leidt blijkt afgesloten, we gaan er met een slakkengang doorheen en houden het tegemoetkomende verkeer nauwlettend in de gaten. Eenmaal in Slovenië begeeft de routebeschrijving het omdat er geen bereik is. Spotify doet het ook niet. Er stond nog één gedownload nummer dat ik kan afspelen. Bang Bang (my baby shot me down) van Nancy Sinatra. ‘Zet dat maar uit mam’, zegt Lina, ‘jij hebt zo’n depressieve smaak.’
De laatste anderhalf uur leidt ons over de provinciale weg. ‘Ik moet plassen,’ zegt Lina. We stoppen in een dorpje om te plassen en eten een ijsje bij een tentje naast een supermarkt. De Lidl, waar je gewoon een zelfscan hebt. En waar mensen gewoon Engels spreken.
Als we aankomen bij onze vakantiewoning voor deze week, laden we onze tassen uit. Niemand praat. Bart rijdt nog even naar de supermarkt in het dorpje om de eerste boodschappen te doen. Lina ligt al in het zwembad met de opblaaskrokodil. Het is niet zo’n groot huisje, denk ik, maar ik zeg het niet hardop. Hoeveel ruimte heb je nodig? ‘Waarom moet ik bij Lina op de kamer?’ vraagt Anna. Ik reageer niet want tegelijkertijd hoor ik een gil uit de slaapkamer en Lina roept: ‘Ieuw!! Er lopen allemaal mieren.’
Ik trek mijn bikini aan en neem ook maar even een duik. En een diepe zucht. Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten maar het blijkt dat ik nog veel moet leren over Kroatië.
Geef een reactie